Wyjątkowe Święto Kultury Łemkowskiej przyciągnęło społeczność z całego świata
22 lipca 2024 roku w Zdyni zakończyła się 42. Łemkowska Watra, której motywem przewodnim były tradycje pasterskie górali karpackich. Wydarzenie trwało trzy dni i łączyło elementy kultury tradycyjnej ze współczesną formą rekreacji. Łemkowską Watrę wyróżnia dialog międzykulturowy w trójkącie Polska–Słowacja–Ukraina. W wydarzeniu, objętym honorowym patronatem minister kultury i dziedzictwa narodowego Hanny Wróblewskiej, udział wzięła podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego Marta Cienkowska. Informacje pochodzą z komunikatu dotyczącego wydarzenia.
Program wydarzenia i motyw przewodni
Zdynia, niewielka miejscowość w Beskidzie Niskim, co roku w lipcu gromadzi społeczność łemkowską z całego świata podczas Święta Kultury Łemkowskiej. Wydarzeniu towarzyszą wystawy, konkursy oraz pokazy tradycyjnych rzemiosł, a na scenie amfiteatru występują wykonawcy muzyki ludowej, rockowej, folkowej i jazzowej, a także prezentowane są różne formy sceniczne.
W tegorocznej edycji szczególny nacisk położono na kulturowe tradycje pasterskie. Zaprezentowano dawne zajęcia gospodarskie, strzelanie z bicza, pokazy strojów ludowych górali karpackich, pasterskie instrumenty muzyczne, redyk karpacki oraz tradycyjne sery. Przedstawiono także różnorodne aspekty związane z rolą mężczyzny – Łemka w kulturze, tradycji i współczesności.
Historia Łemkowskiej Watry
Pomysł organizowania wspólnej Łemkowskiej Watry był inicjatywą Władysława Grabana oraz osób związanych z Reprezentacyjnym Zespołem Pieśni i Tańca Łemkowyna z Bielanki. Pierwsze Watry miały formę warsztatów artystycznych tego zespołu. W latach 1983–1984 wydarzenie odbywało się w miejscowości Czarna koło Uścia Gorlickiego, rok później w Hańczowej, a następnie w Bartnem. Początkowo były to niewielkie, nieformalne spotkania, które z czasem przekształciły się w duży festiwal.
Od 1990 roku Łemkowską Watrę organizuje Zjednoczenie Łemków w Zdyni. Wydarzenie odbywa się na terenie o powierzchni 2,5 hektara, z rozbudowaną infrastrukturą gastronomiczno-sanitarną, amfiteatrem, sceną z zapleczem scenicznym oraz mini skansenem.
Źródło/ zdjęcia Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego / fot. Teodor Włosek