Prymat petrodolara utrzyma się do zakończenia wojny o Ormuz

W trakcie trwającej wojny Iran eksportuje około miliona baryłek ropy dziennie do Chin, co stanowiło spadek w porównaniu z przedwojennym wskaźnikiem eksportu wynoszącym 2 miliony baryłek dziennie, który został osiągnięty w lutym tego roku.

Chiny intensywnie gromadziły zapasy w miesiącach poprzedzających konflikt. Pekin zwiększył import ropy naftowej o 15,8% w ciągu pierwszych dwóch miesięcy tego roku w porównaniu z rokiem poprzednim. Chiny posiadają około 1,2 miliarda baryłek rezerw ropy naftowej, co pozwala im zaspokoić zapotrzebowanie na ropę przez trzy do czterech miesięcy. Trwająca wojna pozwala Pekinowi wykorzystywać swoje rezerwy jako strategiczne źródło utrzymania elastyczności operacyjnej.

Iran wznowił proces załadunku tankowców w swoim terminalu naftowo-gazowym Jask, położonym nad Zatoką Omańską, który działa niezależnie do Cieśniny Ormuz. Obiekt działa z niższą wydajnością. Załadunek jednego bardzo dużego tankowca w Jask zajmuje do 10 dni, podczas gdy główny terminal na wyspie Khark może wykonać ten sam proces w ciągu jednego do dwóch dni.

Niepowodzenie USA w zapewnieniu bezpieczeństwa w Zatoce Perskiej podważa fundamenty na których zbudowano petrodolara.

Stany Zjednoczone są obecnie wiodącym producentem ropy naftowej i gazu na świecie, jednocześnie sprzedając więcej produktów energetycznych niż kupując. Stany Zjednoczone otrzymują 6% swojego importu ropy naftowej przez Cieśninę Ormuz. Podczas gdy, bliskowschodnie źródła ropy naftowej zaspokajają około 60% zapotrzebowania Azji na ropę, co stwarza poważne ryzyko dla całego regionu.

Wysokie ceny ropy zmuszają importerów do nabywania dolarów, których potrzebują do zakupu drogiej ropy naftowej. Dolar doświadcza naturalnego popytu, którego ludzie najbardziej potrzebują w czasach słabego zaufania na rynku. Ciężar tej sytuacji spoczywa całkowicie na Europie. Cena gazu ziemnego w Europie wzrosła o 39%, podczas gdy na rynku amerykańskim odnotowano wzrost jedynie o 3,5%, co sprzyja umocnieniu dolara, a jednocześnie wywiera presję na euro.

Dolar utrzymuje status waluty rezerwowej, mimo że system petrodolara wykazuje oznaki osłabienia .

W latach 2020 i 2021, gdy popyt na ropę naftową był niski z powodu pandemii, eksportowano na całym świecie więcej układów scalonych w dolarach amerykańskich niż ropy naftowej. Dla dolara amerykańskiego ważniejsze jest zatem, aby chipy komputerowe były przedmiotem obrotu w dolarach amerykańskich, niż aby ropa z regionu Zatoki Perskiej była przedmiotem obrotu w USD.

System petrodolara będzie funkcjonował do zakończenia wojny. Dolar utrzymuje status głównej waluty rezerwowej świata, ponieważ reprezentuje ponad 50 procent globalnych rezerw, podczas gdy juan stanowi mniej niż 2 procent całkowitych rezerw.

@HAHu 5 kwietnia 2026