Ciekawy Świata i Urbex w Kijowie: nielegalna eksploracja bunkra i kanałów stolicy Ukrainy

Autor kanału „Ciekawy Świata” zrelacjonował swoje pierwsze dni w Kijowie, dokąd dotarł autobusem z Warszawy. W materiale opisał m.in. zwiedzanie opuszczonego sowieckiego bunkra cywilnej obrony, eksplorację kijowskich kanałów burzowych, wizytę przy Murze Pamięci Poległych na Placu Niepodległości oraz spacer w okolicach Pałacu Prezydenckiego.

Podróż autobusem i pierwsza noc w Kijowie

Autor dotarł do Kijowa autobusem z Warszawy po podróży trwającej ponad 20 godzin – zamiast planowanych 14:00 na miejscu był dopiero o 21:00. Opóźnienie wynikało z długiego oczekiwania na przejściu granicznym, przez które mogą przejeżdżać wyłącznie ciężarówki i autobusy – te pierwsze przejeżdżały sprawnie, autobusy natomiast czekały w kolejce około trzech godzin.

Zarezerwowany hotel znajdował się na ósmym, najwyższym piętrze budynku, w którym – wbrew wcześniejszym zapowiedziom – nie działała winda. Autor musiał też wypłacić gotówkę na miejscu, ponieważ rezerwacja przez platformę Booking wymagała opłaty w banknotach – wieczorem szukał więc czynnego bankomatu w pobliskim przejściu podziemnym przy stacji metra.

Życie codzienne w mieście podczas wojny

Autor zwrócił uwagę na widoczne w mieście oznaki funkcjonowania w warunkach wojennych. Przy wyjściu z hotelu zauważył kilka agregatów prądotwórczych podłączonych do sąsiednich budynków – ocenił, że ich obecność świadczy o regularnych przerwach w dostawach prądu w stolicy.

Opisał też zasadę dotyczącą wzywania przejazdów przez aplikacje Bolt i Uber w trakcie alarmów powietrznych – jak przekazała mu współpasażerka autobusu, podczas alarmu w Kijowie przestaje działać nawigacja satelitarna (co ma zakłócać nawigację nadlatujących rakiet), przez co ceny takich przejazdów rosną nawet dwukrotnie, ponieważ kierowcy muszą polegać wyłącznie na własnej znajomości miasta.

Zwiedzanie opuszczonego sowieckiego bunkra cywilnej obrony

Autor, w towarzystwie znajomego mieszkającego w Kijowie, odwiedził nieużywany obecnie bunkier cywilnej obrony z czasów zimnej wojny, znajdujący się pod jednym z budynków w mieście. Przewodnik oprowadzający po obiekcie wyjaśnił, że schron może pomieścić od 50 do 100 osób, w zależności od przewidywanego czasu przebywania w nim – przy zagrożeniu bezpośrednim wybuchem mogłoby to być nawet 100 osób na krótki okres, natomiast przy dłuższym pobycie liczba ta spadałaby do 30–50 osób. Jak podano, bunkier był realnie wykorzystywany na początku pełnoskalowej inwazji, wiosną 2022 roku, gdy schroniło się w nim kilkadziesiąt osób – obecnie mieszkańcy Kijowa w razie zagrożenia korzystają głównie ze stacji metra.

W trakcie zwiedzania autor przemierzył część korytarzy w całkowitej ciemności, by na własnej skórze doświadczyć trudności orientacji bez oświetlenia – przewodnik podkreślał, jak duże znaczenie w takich warunkach ma dostęp do światła.

Obiekt wyposażony był w system filtrów powietrza – w trakcie zwiedzania pokazano kilka takich filtrów, w tym zapasowe, które można wymieniać po zużyciu poprzednich. Przewodnik zwrócił uwagę na materiał tłumiący hałas pracujących urządzeń oraz wyjaśnił zasady związane z ograniczeniem czasu przebywania przy działających filtrach. W jednym z pomieszczeń znajdowały się maski przeciwgazowe, w tym model oznaczony jako GP-5, a także zapasowe komponenty do ich konserwacji.

W bunkrze zachowała się plansza z mapą całego kompleksu, wskazująca m.in. numerację poszczególnych pomieszczeń – w tym pokoju łączności oraz sali, w której w przeszłości szkolono osoby korzystające ze schronu z zasad przetrwania i obsługi wyposażenia. Na ścianach wisiały archiwalne fotografie związane z funkcjonowaniem obiektu. Autor zwrócił też uwagę na oznaczone jako niebezpieczne substancje – wśród opisów przewodnika padło m.in. słowo „cyjanek” w kontekście przechowywanych tam preparatów, obok zapasów wódki.

W bunkrze znajdowały się dwa generatory – jeden zasilający dawny system łączności komputerowej, drugi odpowiedzialny za oświetlenie. Przewodnik zaznaczył, że teoretycznie dałoby się je uruchomić ponownie po wymianie kilku podzespołów. Autor odnotował widoczne ślady korozji i erozji w niektórych częściach obiektu – w tym zniszczoną metalową drabinę – oceniając, że z czasem bunkier może zamienić się w naturalną jaskinię.

Eksploracja kanałów burzowych pod Kijowem

Po opuszczeniu bunkra autor wraz z towarzyszącym mu przewodnikiem udał się metrem (linia M2) do innej części miasta, by zwiedzić podziemny system tuneli. Jak wyjaśnił jeden z uczestników wyprawy, Kijów posiada dwa odrębne systemy podziemnej infrastruktury – kanalizację odprowadzającą wodę deszczową z ulic oraz osobny system tuneli, w których gromadzi się czysta woda. Pierwotnie planowana trasa przez system wody czystej okazała się niemożliwa do zrealizowania z powodu zbyt wysokiego poziomu wody, dlatego grupa ostatecznie eksplorowała system kanalizacji deszczowej.

Autor podkreślił, że wbrew jego wcześniejszym wyobrażeniom, woda w odwiedzonych kanałach była stosunkowo czysta – ocenił to doświadczenie jako zaskakujące i ciekawe. Wejście do tuneli odbyło się przez studzienkę znajdującą się na chodniku, niebędącą oficjalnie oznaczoną atrakcją turystyczną. Uczestnicy wyprawy natrafili w trakcie eksploracji na porzucony portfel z dokumentami, którego zawartości nie przeszukiwali.

Mur Pamięci Poległych przy Placu Niepodległości

Po powrocie na powierzchnię autor udał się w rejon Placu Niepodległości (Majdanu Nezałeżnosti) – miejsca, gdzie w 2014 roku rozgrywały się wydarzenia Euromajdanu, w tym starcia, w wyniku których zginęło ponad sto osób. Przy pomniku Niepodległości opisał charakterystyczną figurę kobiety trzymającej w dłoni gałązkę.

W pobliżu placu znajduje się rozbudowany Mur Pamięci Poległych, upamiętniający żołnierzy, którzy zginęli w wojnie z Rosją – zdjęcia opatrzone są datami urodzenia i śmierci upamiętnionych osób. Autor opisał jedną z fotografii przedstawiającą pilota, który – jak wynikało z towarzyszącego opisu – w krótkim czasie opanował obsługę czterech typów samolotów, w tym F-16, i zginął w ostatnim locie bojowym nad obwodem sumskim, powstrzymując natarcie przeciwnika. Zwrócił uwagę, że znaczna część upamiętnionych osób zginęła w 2023 roku, co – jego zdaniem – może wskazywać na szczególnie intensywne walki w tamtym okresie; wśród zdjęć znajdowały się też osoby zmarłe później, w tym w lutym 2026 roku.

Autor oszacował, że w tym miejscu może znajdować się nawet kilka tysięcy zdjęć osób poległych. Odnotował, że zdecydowana większość flag towarzyszących fotografiom to flagi Ukrainy, ale wśród nich – tak przy większych, jak i mniejszych symbolicznych flagach bez zdjęć – znajdują się również flagi czerwono-czarne, kojarzone z Ukraińską Powstańczą Armią (UPA), które w Polsce podlegają prawnemu zakazowi jako symbol organizacji odpowiedzialnej za zbrodnię wołyńską. Autor podjął się przybliżonego policzenia takich flag w obrębie muru, szacując ich liczbę na około sto, przy łącznej liczbie tysięcy flag ukraińskich w tym miejscu.

Okolice Pałacu Prezydenckiego i Łuk Wolności Narodu Ukraińskiego

W dalszej części dnia autor dotarł w pobliże Pałacu Prezydenckiego w Kijowie. Teren wokół obiektu otoczony jest drutem kolczastym, a bezpośredni dostęp do niego jest obecnie niemożliwy – w przeciwieństwie do sytuacji sprzed wojny, gdy w okolicznym parku można było swobodnie spacerować. Autor obserwował z pobliskiej kawiarni żołnierzy pełniących służbę w rejonie pałacu, zamawiających tam kawę.

Następnie odwiedził okoliczny obiekt znany dawniej jako Łuk Przyjaźni Narodów – zbudowany przez Związek Radziecki w 1982 roku jako symbol przyjaźni rosyjsko-ukraińskiej. Po rozpadzie tej symboliki obiekt przemianowano na Łuk Wolności Narodu Ukraińskiego. Relację zakończył wizytą na pobliskim Szklanym Moście oraz na punkcie widokowym oferującym panoramę miasta, gdzie – z uwagi na zachmurzenie – nie udało mu się zaobserwować planowanego zachodu słońca.

Materiał „PIERWSZE WRAŻENIA Z UKRAINY 🇺🇦 Nielegalne atrakcje w Kijowie?!” dostępny na kanale Ciekawy Świata na YouTube, liczącym 1,85 tys. subskrybentów. Opublikowany 19 lipca 2026.